Jos en Annet komen thuis in Oss
Militaire carrière
Jos was zijn hele carrière beroepsmilitair. Mede daardoor woonden Jos, Annet en hun drie kinderen op verschillende plekken in Nederland. Jos was lang gelegerd in Garderen, op de Veluwe. De afdeling van het leger die helpt bij de huisvesting van personeel vond een huis voor het gezin in Biddinghuizen, Flevoland. “Biddinghuizen is op een half uur rijden van Garderen”, vertelt Jos. “Gelukkig kon ik carpoolen met collega’s uit bijvoorbeeld Lelystad.”
In de Flevopolder hadden Jos en Annet het prima naar hun zin. Toch verhuisde het gezin later naar Ede. “Dat was andere koek”, vertelt Annet. “Ik vond helemaal geen aansluiting. Oké, ik was druk met onze kleine kinderen. Maar mensen vonden het ook vreemd dat ze bij ons gewoon binnen konden lopen voor een kopje koffie. ‘Moet ik geen afspraak maken?’, zeiden ze dan. Nee hoor, de koffie staat klaar. Zo was ik dat gewend, in Brabant.”
Thuis in Brabant
Na nog een aantal verhuizingen, ook binnen Oss, kochten Jos en Annet toch weer een huis buiten Brabant, in Gennep. “Dat was fijn wonen, hoor, maar vanuit Gennep moesten we voor bepaalde winkels al gauw een uur rijden. Dus wilden we toch graag weer naar Brabant, naar onze eigen, échte stad Oss”, zegt Jos lachend. Na een aantal pogingen hadden ze succes, bij BrabantWonen. En zo kwamen ze opnieuw thuis in Brabant.
Opleveren en oplossen
Bij de oplevering van het nieuwbouwhuis gingen nog wel wat kleine dingen mis. Jos vindt het wel een grappig verhaal, als hij erop terugkijkt. “Mensen vroegen ons: ‘Waarom hebben jullie zo’n mooie voordeur?’ Tja, dat was de verkeerde. Ons huis had als enige een andere deur dan alle huizen in de straat hadden. De goede deur stond bij ons in de woonkamer. Niet zo handig, want wij wilden daar de muren gaan verven. Gelukkig is dat snel opgelost.”
“Met het keukenraam duurde het wat langer”, gaat Annet verder. “Deze huizen zijn een soort bouwpakket, uit de fabriek, en ons kiepraam was ergens in Delft terechtgekomen. Uiteindelijk hebben twee klusjesmannen het raam bij ons eruit gepakt, en is er één naar Delft gereden om het om te ruilen. Ook dat is uiteindelijk prima geregeld. Wij doen daar ook niet zo moeilijk over, zoiets kan gebeuren.”
Samen thuis
Het contact met de nieuwe buren kwam meteen op gang, omdat BrabantWonen rond de oplevering een avond organiseerde voor de bewoners van de nieuwbouwhuizen. “Het was echt heel leuk om iedereen die hier kwam wonen te ontmoeten”, zegt Annet. “Maar uiteindelijk vorm je toch een eigen groepje”, vult Jos aan. “Wij hebben vooral contact met de mensen in ons eigen blok. En ook daarbinnen met sommige buren meer dan met andere.”
Het valt Jos en Annet op dat ze veel alleenstaande buren hebben, sommige met kinderen. Annet: “Van een paar van hen hebben wij de sleutel. Als zij moeten werken, vragen ze weleens of de kinderen bij ons mogen aanbellen, als die hun sleutel zijn vergeten. Dat is natuurlijk prima. Wij zijn meestal toch thuis.”
Hobby's
Dat ze thuis zijn betekent trouwens niet dat ze stilzitten. Jos en Annet hebben allebei hun hobby’s. Annet maakt bloemen van karton en bouwt allerlei dingen van lego. Daarvoor heeft ze een eigen hobbykamer. De zolder is het Jos’ domein. Er staat een paspop met z’n oude legeruniform en een drumstel. En op een bureau staan legerpoppetjes, legervoertuigen en gebouwen, die Jos zelf beschildert. “Maar de meeste tijd breng ik door op m’n computer”, vertelt hij.
Jos en Annet hebben, net als de hele straat, vrij uitzicht, over de voetbalvelden van Cito. Maar, die club stopt in 2026 na tachtig jaar. Dus komt er een nieuwe bestemming voor de velden en de gebouwen. Jos dagdroomt: “Wij zouden het clubhuis best als buurthuis willen gebruiken. Want dat hebben we hier nog niet echt. Maar ik geloof dat daar al andere plannen voor zijn. Dat wachten we af. En als er een informatieavond wordt georganiseerd, gaan we zeker even luisteren wat de ideeën zijn.”
Oud worden
Zo zijn Jos en Annet graag betrokken bij de toekomst van de wijk. Want ze zien zichzelf er best oud worden. “Het hangt er natuurlijk van af hoe gezond we allebei blijven”, zegt Jos. “Maar misschien kunnen we een traplift installeren, als dat ooit nodig is.”
Jos gaat verder: “We zouden ook best willen plaatsmaken voor een gezin, als daar voor ons iets goeds tegenover staat.” Annet vult hem aan: “Het is voor een gezin misschien niet zo heel groot hier beneden. Maar boven hebben we wel drie kamers en de zolder. Dat is toch best ruim.”
Juist door die kamers, vol met hun eigen hobby’s, voelen Jos en Annet zich voorlopig nog helemaal op hun plek. In hun Brabant, waar de koffie al klaarstaat.
