“Vroeger was het hier pas écht gezellig!”
alle verhalen 12/07/2022

“Vroeger was het hier pas écht gezellig!”

Familie Pijnenburg: drie generaties in één huis in de Bosse wijk Hofstad. Dat de bewoners van dieren houden, blijkt als we de woonkamer binnenlopen. De familie houdt van gezelligheid in de buurt. Ze vertellen over ‘hun’ Hofstad van toen en nu.

Vroeger was het hier pas écht gezellig

De deur gaat open. Johan, man des huizes, vraagt om een beetje zachtjes te doen. Zijn kleindochter van 2,5 jaar ligt boven op bed. Over de witte beschermfolie op de vloer in de gang – die er ligt tijdens de renovatie – lopen we de woonkamer in. De keuken is in aanbouw, het belooft een mooi plaatje te worden. Voor de zekerheid zit hond Cupra, een Dobermann-pup van zo’n 9 maanden, in haar hok in het hoekje naast de bank. Chihuahua Lotus komt er gezellig bij zitten. Tika, de fellere van de twee chihuahua’s, zit even boven.

Spelen in het zand

Johan: “Als klein jongetje kwam ik samen met mijn ouders aan Hofstad 28 wonen. Ons huis was een van de eerste huizen in de wijk. Alles was hier zand. Daar speelden we vaak. Ik herinner me ook de kermis die er wel eens was. Het was een mooie tijd.”

Vrienden

Brigitte is in 1985 in de wijk komen wonen. “Ik kende Johan uit de buurt en later van het uitgaan bij het Hart van Brabant en de Taveerne.” Sinds 2000 is het stel bij elkaar. Eén van de twee zonen van Brigitte woont nog thuis. Net als de dochter van Brigitte en Johan en hun kleindochter. Brigitte zucht: “Het valt niet mee met z’n allen in één huis. We zijn echt op zoek naar een plek voor mijn dochter en kleindochter, maar dat lukt dus echt niet. Da’s toch te gek.” Dat het pittig is voor het gezin is duidelijk. Johan: “Vooral als kleine Megan ’s nachts wakker wordt en bij ons in bed kruipt. Ik moet ’s morgens wel weer om half vijf mijn bed uit om te gaan werken.”

Volksbuurt

Het gezin voelt zich thuis in de straat. Ze kennen de buurt goed. “Wij wonen wel in de leukste straat. We kennen elkaar goed en lopen vaak bij elkaar binnen om te buurten of te kaarten. Vroeger was dat in de hele wijk zo. Er is veel veranderd door de jaren heen”, vertelt Brigitte. “Het was een échte volksbuurt. Zwembadje, tafels en stoelen op straat, pilsje erbij, lekker buurten met elkaar. Zo gezellig!” Door de glimlach op hun gezicht is te zien dat ze allebei terugdenken aan die goeie ouwe tijd.

Niets was te gek

Johan vertelt me dat het buurtbuis Don Bosco altijd een fijne ontmoetingsplek was. Eerst op de plek waar nu het voetbalveldje is, later in een bouwkeet en uiteindelijk op de plek waar het nu staat: op de hoek Hofstad/Hinthamereinde. “We deden van alles samen. Niets was te gek. We vierden er Sinterklaas, keken samen naar het voetballen en de carnavalsoptocht, er werd geknutseld. We gingen zelfs op kamp met z’n allen”, vertelt Johan enthousiast. Ik kijk mee op zijn telefoon naar foto’s van vroeger en zie allemaal buurtbewoners en vlaggetjes in rood/wit/blauw en oranje. 

Schoon, veilig en heel, ieder doet zijn deel

Johan loopt dagelijkse rondjes door de buurt met de honden en stelt vast dat er werk aan de winkel is om de buurt schoon, heel en veilig te houden. Een aantal buurtgenoten geeft al het goede voorbeeld. Johan: ”Monica hier uit de straat is goud waard! Elke morgen ruimt ze de rommel op van de straat. Rommel van anderen, jammer genoeg.” Nu maar hopen dat anderen haar voorbeeld volgen.

We buurten nog een tijdje door over de renovatie van hun huis en over wat er in de wijk nodig is om dat oude buurtgevoel weer terug te krijgen. Laten we hopen dat we het buurtgebeuren weer nieuw leven in kunnen blazen.

Meer informatie