“Mijn deur stond meteen open, ik heb daar geen seconde over getwijfeld”
alle verhalen 22/04/2022

“Mijn deur stond meteen open, ik heb daar geen seconde over getwijfeld”

Je land moeten verlaten en vluchten vanwege de oorlog. Terechtkomen in een vreemd land, zonder je familie en een eigen huis. Het overkomt helaas veel Oekraïners. Gelukkig zijn er mensen zoals Addie Schimmel (68) die willen helpen. Hij vangt vluchtelingen uit Oekraïne op in zijn woning. “Ik doe het graag, ik zou dat andersom ook willen.”

Addie Schimmel

“Ik dacht niet dat er een oorlog zou komen”, begint Addie zijn verhaal. “Ik zat op kantoor met collega’s en we hadden het over de gespannen situatie in Oekraïne. Wordt dit oorlog? Welnee! Ik belde die avond met een vriendin uit Oekraïne. Toen bleek dat er toch wat meer aan de hand was.”

Addie kende vluchteling Nathalie (42) al via gemeenschappelijke vrienden. Nathalie woonde in Oekraïne samen met haar 9-jarige dochtertje Esiniia. Toen de oorlog uitbrak, zijn ze binnen twee dagen gevlucht naar Krakau in Polen. Daar konden ze een vliegtuig nemen naar Nederland en toen waren ze veilig.

“Bizar, hoe snel dat is gegaan”, zegt Addie. “Twee dagen! Maar gelukkig kon het. Mijn deur staat altijd open voor mensen die hulp nodig hebben. Ik heb al vaker mensen opgevangen in mijn huis. Nederlanders én buitenlanders. Ik heb ook weleens mensen in huis gehad uit Portugal en Brazilië. Maar een situatie met vluchtelingen is toch iets heel anders.”

In de startblokken

Ondanks dat ze elkaar al een tijdje niet hadden gezien, twijfelde Addie er geen seconde over om Nathalie en Esiniia op te vangen. “Toen ze in het vliegtuig zaten, stond ik meteen in de startblokken om dingen te regelen. BrabantWonen maakte er gelukkig ook geen punt van dat ik iemand opving. Ik kon meteen alles gaan organiseren. Ik vroeg een BSN-nummer aan en opende een bankrekening voor Nathalie. Mijn slaapkamer heb ik direct omgebouwd en ik ben zelf op zolder gaan liggen.”
Addie woont sinds 2000 in zijn woning in ‘s-Hertogenbosch. “Ze kunnen bij mij prima wonen. Als je een gezin hebt, is dat een ander verhaal. Dat is bij mij niet het geval. De bibliotheek, school en het zwembad zijn dichtbij. Bij de bieb volgen ze nu een cursus Nederlands. En ik heb Esiniia ingeschreven voor zwemles.”

Humor en vrolijkheid

Addie heeft het erg leuk met Nathalie en haar dochter. “We koken en eten vaak samen en ruimen het huis op. Verder vragen mijn familie en ik ze mee met uitstapjes, zoals een dagje Efteling. Dat soort sociale dingen vinden ze vaak nog erg spannend. We praten veel met elkaar. Tuurlijk is de oorlog voor hen het belangrijkste gespreksonderwerp, maar ik wil juist ook vrolijkheid en luchtigheid bieden door te praten over andere dingen. En dat lukt best goed. Ik sta versteld van hun humor en openheid. Ze zijn apetrots op Oekraïne.”

Niks stoers aan

Addie blijft bescheiden. “Mensen prijzen me de hemel in als ik vertel over de situatie. Maar er is niks stoers aan wat ik doe. De mensen in Oekraïne hebben het zwaar. Zij vechten onze oorlog uit. Zo zie ik het. Ik zie mijn bijdrage op deze manier als vanzelfsprekend. De mensen om me heen reageren gelukkig ook heel positief en willen meteen helpen. Dat is echt geweldig. Zo doneert mijn werk kleding en meubels aan Nathalie en Esiniia. En inmiddels hebben we fietsen kunnen regelen voor ze. Daar ben ik heel dankbaar voor.”

Goed over nadenken

Toch is iemand opvangen in je huis iets waar je goed over na moet denken. “Ik hoor van veel mensen in mijn omgeving dat ze er ook over nadenken om een vluchteling in huis te nemen. Ondanks dat ik dat respecteer, moeten mensen er niet te licht over denken. Je moet voor jezelf nagaan of je er de ruimte voor hebt en of je je wil aanpassen aan iemand die je niet kent. Het kan zomaar een jaar of twee jaar duren voordat iemand ergens anders heen kan. Je kan niet ineens iemand wegsturen, als het je niet meer uitkomt.”